Bazen manasızlığa bir mana katma çabasıdır yorumlamak. Zira yorumlamak istediğiniz şey öylesine çürüktür ki neresinden tutsanız elinizde kalır. Bir zamanlar mizah dergisi Leman bu tür durumlara dikkat çekmek babında “Haftanın Lalesi”ni seçerdi. Hatırladığım kadarıyla o ödüle en çok layık görülenlerden biri zamanın başbakanı Çiller bir diğeri de yine aynı dönemde memuriyet gören Doğan Güreş’ti. Hikaye şudur: İstanbul’un kasapları vitrinlerinde sergiledikleri kesilmiş hayvanların kıç deliğini kapatmak için lale kullanırlarmış. Zamanla bu durum argoya da taşınmış ve “göt lalesi” tabiri buradan dile taşınmış. İşte benim her türlü laleden özür dileyerek Öteki’nin vitrinine astıklarım: