Sovyetler Birliğinin çöküşüyle beraber Avrupa`da yeni bir ulusalcılık dalgası yayılmaya  başladı. Etnik çatışmalar hem nicel hem de nitelik olarak daha bir yoğunluk kazanmaya başladı. Bir yandan azınlıklar bilinçli azınlık politikaları üretirlerken, diğer yandan statükoyu korumaya yönelik çabaların arttığını gözlemliyoruz. Bu çerçevede, hem Fransa hem de Türkiye’de gündeme oturtulan “ya sev ya terk et” sloganı, ne Sarkozy`ye ait yeni bir politik belirleme, ne de sadece Türk Genel Kurmay Başkanı

“Asacak ip mi bulamıyorsun? Al sana ip[1]” deyip önceden hazırlanmış ipi, korumasından alarak meydandaki taraftarların üzerine fırlattığında, belki de “takdire şayan” bir siyasi temaşa sahnelediğini düşünüyordu Devlet Bahçeli, halbuki yaptığı kan tüccarlığı ve kafatasıcılıktan başka bir şey değildi. Şimdi Türkiye’de, Ön Asyaya’da, Mezopatmaya’nın yanı başında yani, siyaset liderliğine soyunanlar bir coğrafyaya, o coğrafyanın bütün birikimine hakaret edercesine cehalet yarışına soyunuyorlar. Osmanlıdan kalma bir sözdür ve Çingene’ye yapılan (Kıpti) hakaret çıkarıldıktan sonrası...